عنوان پایان نامه :تأثیر دو شیوه تمرینی تناوبی شدید (HIIT ) و تداومی بر بیان ژنی αPGC-1 و VEGFدر باف



عنوان پایان نامه :تأثیر دو شیوه تمرینی تناوبی شدید (HIIT ) و تداومی بر بیان ژنی αPGC-1 و VEGFدر بافت قلبی موش‌های نر ویستار
پارسای داخل کشور کارشناسی ارشد 1395
پدیدآور: نرگس یزدانیان استاد راهنما: محمدرضا اسد استاد مشاور: مصطفی رحیمی جونقانی
دانشگاه پیام نور استان البرز
چکیده




چکیدهمقدمه: تأثیر ورزش بر فاکتورهای سازنده‌ی عروق, موضوعی است که به تازگی توجه بسیاری از پژوهشگران را در دنیا به خود جلب کرده است. اما موضوعی که تاکنون بدان پرداخته نشده, تأثیر دو شیوه‌ی تمرینی تناوبی شدید (HIIT) و تداومی بر بیان ژنی PGC1α وVEGF در بافت قلبی موش‌های نر ویستار می‌باشد. روش پژوهش: بدین منظور 24 سر رت نر ویستار تهیه و تصادفی به چهارگروه HIIT (n=6), گروه تداومی (n=6), گروه کنترل پایه (n=6) و گروه کنترل 8 هفته بدون تمرین (n=6) تقسیم شدند. پروتکل تمرین تداومی و HIIT پس از دو هفته آشنا‌سازی به مدت 8 هفته دویدن روی تردمیل و هر هفته 5 جلسه تمرین اجرا شد. پروتکل تداومی با شدت 15 تا 30 متر در دقیقه (تقریباً معادل 70 تا 80 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی) و به مدت 15 تا 60 دقیقه به مدت 8 هفته اجرا شد. پروتکل تمرین HIIT با شدت 28 تا 55 متر در دقیقه (معادل 85 تا 100 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی) و با تناوب 1 به 1 و 4 تا 8 ست تناوب شدید 1دقیقه‌ای با ست‌های استراحت 1 دقیقه‌ای بین آنها در مدت 8 هفته اجرا شد. 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین رت‌ها بافت برداری شدند و میزان بیان متغیرها به روش RT-PCR سنجیده شدند. آزمون فرضیه‌ها با استفاده از آزمون کلموگروف- اسمیرنوف (K-S) جهت بررسی نرمال بودن توزیع داده‌ها, آزمون آنووای یک طرفه (one wey ANOVA) و آزمون تعقیبی توکی (Tukey) جهت تعیین معنی‌داری اختلاف مورد بررسی قرار گرفت. وزن نمونه‌ها در پایان پژوهش اختلاف معناداری را بین گروه‌ها نشان نداد. میزان بیان ژن ‌α1-PGC در هر دو گروه تمرین تناوبی و استقامتی تداومی نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری را نشان داد (001/0 = P). هرچند این اختلاف بین گروه‌های تمرینی (تناوبی و استقامتی تداومی) و کنترل (کنترل و کنترل 8 هفته) معنادار نبود(P=0/98) (P=0/77). از طرفی میزان بیان ژن VEGF در پایان 8 هفته اختلاف معناداری را بین گروه‌های پژوهشی نشان نداد (066/0=P). هرچند یک افزایش غیرمعناداری در میانگین گروه‌های تمرین نسبت به کنترل مشاهده گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که اجرای تمرین HIIT و تمرین تداومی به مدت 8 هفته هر دو موجب افزایش معنی دار در بیان ژن PGC-1α (001/0 =P) در عضله قلبی موش‌های نر ویستار شد, اما هر دو نوع تمرین تداومی (149/0 =P) و HIIT (186/0 =P) تأثیر معنی‌داری بر بیان VEGF در عضله قلبی موش‌های نر ویستار مشاهده نشده است. واژگان کلیدی: تمرین تناوبی شدید, تمرین استقامتی تداومی, آنژیوژنز, PGC-1α, VEGF.


[ بازدید : 97 ] [ امتیاز : 3 ] [ نظر شما :
]
[ چهارشنبه 26 تير 1398 ] [ 15:20 ] [ backlinkamazing ]
نام :
ایمیل :
آدرس وب سایت :
متن :
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) =D> :S
کد امنیتی : ریست تصویر
ساخت وبلاگ تالار ایجاد وبلاگ عکس عاشقانه فال حافظ فال حافظ خرید بک لینک دانلود تک آهنگ خرید ملک در ترکیه خرید آنتی ویروس ثبت شرکت ثبت برند و لوگو اخذ کد اقتصادی ثبت تغییرات شرکت ثبت طرح صنعتی ثبت مسئولیت محدود نرم افزار حسابداری سوالات استخدامی اموزش و پرورش گیفت کارت اپل خرید آنتی ویروس لوازم یدکی خودرو متخصص پوست شیراز نقاشی ساختمان دانلود آهنگ
بستن تبلیغات [X]